Meditatie: Doortocht

Wij dalen af in de donkere dagen voor Kerst. Advent opent haar deuren en met het nodige kunst- en kaarslicht pogen wij zichtveld te behouden. Het is een boeiende tijd in het jaar. Een lichtpunt in een donkere tijd.

Geschiedenis, zoals de doortocht van het volk door de Schelfzee in Gods bevrijdende macht. Opzwepend water geweld, dat leidde tot verlossing van het beoogde kwaad.

Wij mogen het zoeken en vinden in de geboorte van een kind, een bijzonder Kind, zoon van de Allerhoogste, onze Schepper. Doortocht door een verduisterde wereld. Uit het door ons zelf veroorzaakte kwaad. De vijand zit ons op de hielen, zoals Farao toen, verdrinkend in terugkerende vloed. Dat kind en dat kruis hebben ons doortocht geboden uit het kwaad. In Hem glanst de belofte van genade. Met en in Hem lopen wij op de andere oever, waar Hij ons leidt naar onze bestemming.

Doortocht brengt tot uitdrukking, dat waar alles lijkt afgesloten toch een weg wacht die begaanbaar blijkt onze bestemming te bereiken. De woestijn blijft, doch het beloofde bestaat. De krib toont ons nieuw leven in de toonzetting van een komend Nieuw Jeruzalem. Kerst is geen jaarlijks statisch gegeven, maar nieuw licht voor de fakkel als doortocht naar de eeuwigheid.

De groene spar, symbool van leven
verbeeldt het zicht op 't Christuskind
waarin Gods liefde nog verborgen
de kern van de geheim'nis windt.

Hierin geweven is het wonder
van hemels zaad in 't mens'lijk vlees
die doortocht komende van Boven
wat naar een nieuwe schepping wees.

Doortocht door al het werelds duister
als weg naar 't onbekende land
dat wacht op duizenden bazuinen
op een vernieuwde scheppingsband.

Komst van een Kind. Herinneringen
gehecht aan hout en leed
als doortocht naar ontsluieringen
wetend dat Hij ons nooit vergeet.
th

image Terug naar de Index